Zmiana zwyczajnego funkcjonowania po chorobie, urazie albo dłuższym leczeniu często wymaga dopasowania wielu obszarów życia. Oprócz działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może mieć także powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami oraz samodzielności w wykonywaniu zwykłych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.
W praktyce nie ogranicza się jedynie do ćwiczeń czy terapii, niemniej jednak tyczy się także edukacji radzenia sobie ze zmianami, które pojawiają się po przebytych problemach zdrowotnych.
Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w współzależności od wieku, sposobów organizmu a także indywidualnej sytuacji danej osoby. W pewnych sytuacjach największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do zwykłego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie albo trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich wypadkach ważne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych sposobności. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeciążenie, dlatego planowanie kolejnych etapów musi uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.
W ramach różnorakich form wsparcia wykorzystywane są w głównej mierze sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą konkretny program usprawniania z w pewnych przypadkach przeznaczonym na odpoczynek i przeróbkę zwyczajnego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje oraz aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór stosownej formy pobytu zależy w głównej mierze od rodzaju schorzenia, wymagań medycznych a także zakresu potrzebnej pomocy. Nie każdy program będzie odpowiedni dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i sposobów udziału w konkretnych zajęciach.
Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy kształtowaniu codziennych zajęć. W takich okolicznościach zwraca się uwagę nie tylko na sprawność fizyczną, niemniej jednak także na kondycję psychiczną, możliwość kontaktu z innymi osobami a także stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się nawet u osób z podobnym rozpoznaniem.
Zobacz więcej: zmiany przepisów uzdrowiska.